克蕾兒崩潰的大哭(第1/3页)

    克蕾儿咬紧下唇没有回答,文子豪便继续用那种轻佻又带刺的语气,一步步逼近她:“you

    keep

    saying

    you

    hate

    me,

    you

    hate

    this

    place…

    yet

    you’re

    still

    standing

    in

    my

    room,

    wrapped

    in

    nothing

    but

    towel.

    if

    you

    really

    find

    me

    so

    disgusting,

    why

    didn’t

    you

    beg

    me

    to

    send

    you

    back

    to

    the

    warehouse?”(你一直说你讨厌我,讨厌这个地方……却还是只裹着一条浴巾站在我的房间里。如果你真的觉得我这么噁心,为什么不求我把你送回仓库?)

    这句话像一根针,精准地刺进了克蕾儿最敏感也最屈辱的地方。

    克蕾儿的脸色瞬间变得惨白,眼泪终于忍不住大滴大滴地滑落。她全身剧烈发抖,声音又急又碎,带着强烈的愤怒与哭腔,几乎是喊了出来:“you…

    you

    know

    exactly

    why

    can’t

    go

    back

    there…!

    don’t

    pretend

    you

    don’t

    understand!”(你……你明明知道我为什么不能回去……!不要装作不懂!)

    她的声音已经彻底破音,屈辱、愤怒与无力感混杂在一起,让她看起来随时都会崩溃。

    文子豪看着她眼泪狂掉却依然死撑着的模样,嘴角的笑意越来越冷,嘲讽的力道也随之加重。

    他低下头,几乎贴近她的脸,用一种极度轻蔑又刻薄的语气,缓缓说道:“look

    at

    you…

    crying

    like

    this,

    legs

    shaking

    so

    badly

    you

    can

    barely

    stand.

    yet

    you

    still

    refuse

    to

    admit

    it.”(看看你……哭成这副德性,腿抖得连站都站不稳,却还是死不承认。)

    他顿了顿,笑得更加恶劣,声音压得又低又轻:“you’re

    not

    staying

    here

    because

    you’re

    afraid

    of

    the

    warehouse.

    you’re

    staying

    here

    because

    you’d

    rather

    be

    fucked

    by


    本章未完,请点击下一页继续阅读 》》